Yaşamın resmini yapmak

Kulaklarımda Nigel Kennedy'nin müziği, yaşamı düşünüyorum.

İnsan bazen, geçmişe döner, tıpkı yitirdiği bir şeyi veya misinası kopup dağılan kolyenin boncuklarını arar gibi, geçmişinde bir şeyler arar, bir iz, bir yanıt, bir görüntü, bir ses.

Boğaziçi'nde okurken, resim derslerine devam ederdim. Hocamız, non-akademisyen Gregg Wolf'tu. Kendisinden, çok farklı bakış açıları ve teknikler öğrendiğim bu insanın, resme ilişkin bize verdiği derslerin, aslında yaşama ilişkin dersler olduğunu, çok daha sonra kavradım.

Bir derste bize, ikili gruplar oluşturmamızı ve bir resmi iki kişinin yapacağını söyledi Güşlüşler arasında grupları oluşturduk. Birmiz bir şeyler çizmeye başlayacak, bir süre devam edecek, sonra diğeri devralıp devam edecek ve sırayla, resim bitene kadar dönüşümlü çalışacaklardı.

Bunun, tıpkı yaşamı birlikte oluşturmak gibi bir çaba olduğunu ve yaşamın da, bir birliktelikte iki kişi tarafından çizilip renklendirilen, birinin diğerini hissedip algılayarak bütünlemeye çalışacağı bir süreç olduğunu sonraki yıllarda kavradım.

Bize öğrettiği bir diğer teknik, yaşama farklı bakış açıları ile bakmamız gerektiği üzerine idi.

Bize gözlüğü olanların, gözlüklerini, gözlük kullanmayanlara vermelerini, gözlüklü olanların gözlüksüz, kullanmayanların ise numaralı bir gözlükle, bir nesneye ya da dünyaya bakmasını söylediğinde yadırgasak da, bu bize yaşamın aslında, gözlüklü veya gözlüksüz, bizim o an gördüğümüz, o an algıladığımız biçimde olduğunu, görüntüdeki sapmaların, nesnenin gerçekliği değil, bizim agılarımız olduğunu çok farklı biçimde öğretti.

Yaşama hangi noktadan nasıl bakıyor, onu nasıl algılıyorsak öyleydi. Başkaları için sıradan olan bir kadın bizim gözümüzde bir tanrıça olabiliyordu, ya da her ne ise, biz nasıl algılıyorsak, imgelemimizde nasıl değerlendiriyorsak öyleydi.

Resimle ilgili eğitimlerin, aslında yaşama ilişkin eğitimler olduğu gerçeğini de, yaşamın kendisinin de her an yeni bir fırça darbsiyle değişen bir resim olduğunu da kavramak gerekiyor.

Siz, yaşamınıza neyi öiziktiriyor ya da katıştırıyorsanız, neyi algılayıp yaşam tuvalinize yansıyıyorsanız aslında "O"sunuz, kendi kendinizi çiziyorsunuz.

Umarım, resmim bittiğinde, güzel, izlenmeye değer bir seş çıkar ortaya.