İNSANLAR INSANLARIN İÇİNDE İNSANLARA HASRET YAŞARLAR

 

Eski bir arkadaşım bir gün bana mesaj çekti "Aynı yalnız ruhlar değilmiydik, neden birbirimize dokunamadık".

 

Bir yıla yakın süren bir birlikteliğin sona erişinden aylar sonra gelen bu mesaj da, başlığa aldığım ifade ile bütünleşiyor, ve o ifadede olduğu gibi beni düşüncelere, yaşama ve ilişkilere ilişkin düşüncelere yönlendiriyor.

 

Evet, aynı yalnız ruhlarız ve insanların içinde insanlara hasret, kalabalıklarda yalnız ve aynı yalnız ruhlar olarak birbirimize dokunmayı bilemeden yaşayıp gidiyoruz.

 

Bu denli düşünmek ne derece doğru bilmiyorum. Düşünmek yerine yaşamak mı, yaşarken düşünmek mi yoksa düşünceleri yok sayıp, olduğu yerde bırakıp yaşama devam etmek mi ? Doğrusunu bilmiyorum.

 

Entelektüel olmanın bir sonucu veya bir ögesi mi bu durum onu da bilmiyorum. Ben yaşadıklarımdan çok şey öğrendim.

 

Gecenin bu saatinde, Kitaro'nun Dreams albümünü dinlerken de, derin düşüncelere daldım sanırım.

 

Düşünmeyi bırakıp, arzu ettiğim gibi, rüyalarımın, arzularımın gerçekleşeceğini düşünmeye başlamalıyım.

 

 

Yorum yaz! :: Arkadaşına Gönder!
0 yorum yazilmistir « Önceki - Sonraki »