Adı yok, yüzü yok
Az önce dışarı çıktım. Genellikle gitmediğim, az bildiğim sokaklardan indim kent meydanına. Orada durmadım, yine yolu uzatarak dolaştım ve tepeye gittim.
Tepedeki çamlara baktım tek tek. Sonra yanımdaki çakıyla, birkaç kabuk aldım çamlardan, istediğim gibi en iyileri değil, ama zaten o denli iyisi yok. Eğer, sanayiye inip hızarcılardaki, Yıldız dağlarından gelen kesilmiş çamlardan kabuk alabilirsem daha iyi olacak.
Dolaştım, yaşamı hissetim. İyi geldi. Yalnız değildim, başımda sevdalar, yanımda birisi vardı, beni de götür diyen. Saçlarını rüzgara, ellerini bana bırakmak isteyen. Rüzgarda bir sevda türküsü söyleyen. Adı yok, yüzü yok. Adı, sevda. Adı, rüzgar. Adı, gönlüm.
Yorum yaz! :: Arkadaşına Gönder!
0 yorum yazilmistir « Önceki - Sonraki »
